Δεν έχει αρχή....

Ξημερώματα Κυριακής απλά καθόμουν σπίτι και έπινα ένα ποτάκι.. Να χαλαρώσω από την ένταση της μέρας και να ξεγελάσω τη μοναξιά εκείνης της νύχτας.. Αφηρημένη καθώς ήμουν, κοιτώντας στο κενό, περνούσαν διάφορες σκέψεις από το μυαλό.. Από αυτές τις σκέψεις που δεν σταματάνε να τρέχουν, μπερδεύονται συνεχώς, με αποτέλεσμα να χάνεις την αρχή και να μη βρίσκεις το τέλος... Κι εκεί που κατέβαζα την τελευταία γουλιά του ποτού μου, συλλογιζόμενη πως ακόμα μία νύχτα μου ξημέρωσε με μια γλυκιά μελαγχολία, τις σκέψεις μου πάγωσε το τραγούδι που ακουγόταν από το ξεχασμένο ραδιόφωνο(2ο πρόγραμμα), που είχα ανοιχτό να με συντροφεύει.. Δυνάμωσα τον ήχο να ακούσω προσεχτικά ποιο τραγούδι με έβγαλε από την άβυσσο των σκέψεων μου.. Άκουσα τη φωνή της Τζένης Καρέζη να ερμηνεύει ένα τραγούδι που είχα ξεχάσει πως υπάρχει.. :

Δεν έχει αρχή...

Δεν έχει αρχή, δάκρυα βροχή
Τέλος δεν έχει ο ουρανός
Ποιός θα βρεθεί, βαριά η ψυχή
Να μου το πει, πού θα σταθώ
Να σου το πω, γιατί να φύγεις.

Για ένα φιλί, δεν έχει αρχή
Τέλος δεν έχει μου ο καημός
πόνος πικρός, κόσμος μικρός
Για ένα φιλί, πικρό φιλί
Δάκρυα βροχή, γιατί να φύγεις...

Απλά τέλειο... Απλά απίστευτη ερμηνεία...
Απλά ένα τραγούδι που αγγίζει την καρδιά και μιλάει στην ψυχή, ακόμα κι αν δεν γνωρίζεις στα λόγια του κάποια δική σου ιστορία...
Το τραγούδι αυτό ακούστηκε στην ταινία Λόλα(1964) με την Τζένη Καρέζη να το ερμηνεύει για πρώτη φορά. Η μουσική είναι του Σταύρου Ξαρχάκου και οι στίχοι του Βαγγέλη Γκούφα.
Εδώ μπορείτε να δείτε το στιγμιότυπο της ταινίας και την ερμηνεία της Καρέζης: www.youtube.com/watch?v=6b94nwkdSEA.

Κι έτσι απλά, με το άκουσμα αυτού του τραγουδιού, η νύχτα έδωσε τη θέση της στο ξημέρωμα μιας καινούριας μέρας και μάλλον μιας καινούριας αρχής...