Το γράμμα, Σωκράτης Μάλαμας

"Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
Σα να 'ταν όλα ψέμματα στάχτες κι αποκαΐδια
Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με φυσάει αέρας
Να΄χω το νου μου αδειανό
Να΄χω και πρίμο τον καιρό

Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
Θέλω να'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
Πως νιώθουμε παράφορα
Πως ζούμε έτσι αδιάφορα

Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια

Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
Να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πώς μοιάζεις
Έτσι θα σ'αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
Σα μια γυναίκα μακρινή
Που αγάπησα πριν φύγω

Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια"

Πολλές φορές κάθομαι και ακούω αυτό το τραγούδι με τις ώρες ...
Έχει κάτι το μαγευτικό, κάτι το αληθινό... Τόσα συναισθήματα μέσα σε λίγες μόνο γραμμές... Κάθε φορά που το ακούω νιώθω μια γλυκιά μελαγχολία... Μου φανερώνει μια εικόνα... Μια αμμουδιά, μια θάλασσα, μια δύση ηλίου να χάνεται στον ορίζοντα και ένα γλυκό αεράκι να σου γεμίζει τη ψυχή... Τόσο ανέμελο και ταυτόχρονα τόσο μελαγχολικό....