Honey Bee - Madrugada

Honey bee
Come buzzing me
I ain't seen you for so long

I need to feel you
I mean to reel you
Like the one described to me in song

Out in the woods
Tall pine tree woods
She gave sweet loving to me

Her woodland grace
Her soft embrace
My face in shadow
Honey bee

Won't you come see me in the morning?
Won't you come see me late at night?
For it ain't right, no it just ain't right
You're meant to turn away from the light

Night, all my lights are on
I need a little one on one
This useless, helpless feeling

A young man should be blessed with love
There's just flesh and fire below
This drunken, senseless reeling

Hands on my face
Some silk and lace
Sweet perfume kisses
For me

Wherever you burn
I have returned
You lucky lady
Honey bee

I have to leave you in the morning
You always wanted to be free

Stay with me
Sweet lucky lady
Don't ever leave me
Honey bee

Awake in cold places
Cool ice and icy faces
Some dead and some living
Most of them doing something in between

My lady in waiting
Must have turned to hating me
Some bitter awakening this has been
The next time she calls I'm gonna let her in
The next time she calls I'm gonna let her in

And if she leaves me in the morning
At least we both have been relieved

Now stay with me
Stay with me
Sweet lucky lady
Don't you ever leave me

Honey bee

...Στερεότυπα...

Ώρα τρεις τη νύχτα, ανεβαίνω τα σκαλιά
μα δε νυστάζω
μ' ανοιχτό το φως ξανά, τη δική σου τη μεριά
ούτε που κοιτάζω...
Τι είναι αυτό που λείπει απ' τη μέσα μου ζωή,
τα δάχτυλά σου
μια γουλιά νερό θα πιω, πώς αλλιώς να καταπιώ
πως τα πάντα αλλάζουν...
Πάρε εσύ τα χάδια, τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα κάτι στοιχειωμένα
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
καρδιά μου,
στερεότυπά μου
έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι' αυτό θυμώνω που θα λέω στον πόνο
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά...
Άμα θες να δεις τη δικιά μου τη σκιά
αντί για μένα
όπου πάω, τ' ακούς, να 'ρθείς να κοιτάς από μακριά
το δικό σου ένα...
Δε μπορώ να ζω εδώ μέσα άλλος κανείς
θα βγω λιγάκι,
δυο μικρά πουλιά πετούν, στα μηνύματα αδειανό
τ' άσπρο φακελάκι...
Πάρε εσύ τα χάδια, τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα κάτι στοιχειωμένα
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
καρδιά μου,
στερεότυπά μου
έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα
και γι' αυτό θυμώνω που θα λέω στον πόνο
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά...
Πάρε εσύ τα χάδια, τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα κάτι στοιχειωμένα
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
καρδιά μου,
στερεότυπά μου
έτσι τ' όνομά μου δεν ξανάκουσα...
Τελειώνω,
με τη σκέψη μόνο πως θα λέω στον πόνο
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
λες κι είμαστε αγκαλιά...

Famous Blue Raincoat - Leonard Cohen

It's four in the morning, the end of December
I'm writing you now just to see if you're better
New York is cold, but I like where I'm living
There's music on Clinton Street all through the evening.

I hear that you're building your little house deep in the desert
You're living for nothing now, I hope you're keeping some kind of record.

Yes, and Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear
Did you ever go clear?

Ah, the last time we saw you you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
You'd been to the station to meet every train
And you came home without Lili Marlene

And you treated my woman to a flake of your life
And when she came back she was nobody's wife.

Well I see you there with the rose in your teeth
One more thin gypsy thief
Well I see Jane's awake --

She sends her regards.

And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say?
I guess that I miss you, I guess I forgive you
I'm glad you stood in my way.

If you ever come by here, for Jane or for me
Your enemy is sleeping, and his woman is free.

Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried.

And Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear --

Sincerely, L. Cohen

Ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια..... Απλά τέλειο....!
Αν θέλετε να το ακούσετε... Εδώ:

http://www.youtube.com/watch?v=b2K8BwP4Rs4

Μη φεύγεις... Και η μέρα ξημέρωσε...

Η μέρα ξημέρωνε…

Μη φεύγεις…

Φυσικά και θυμάμαι…

Μη φεύγεις…

Είναι στιγμές που δεν σβήνουν…

Μη φεύγεις…

Ξημερώνει σε λίγο…

Μη φεύγεις…

Σταμάτα…

Μη φεύγεις…

Βυθίζομαι…

Μη φεύγεις…

Το ξέρεις πως πονάω…

Μη φεύγεις…

Βουλιάζω…

Μη φεύγεις…

Θα ακουμπάει η ψυχή μου πάνω σου…

Δεν μου φτάνει… Μη φεύγεις…

Δεν θα ξεχάσω…

Μη φεύγεις…

Να χαμογελάς…

Μη φεύγεις…

Να ελπίζεις…

Μη φεύγεις…

Θα σε κουβαλάω πάντα μέσα μου…

Δεν μου αρκεί… Μη φεύγεις…

Δεν έχω τίποτα περισσότερο να σου δώσω…

Μη φεύγεις…

Ο χρόνος δεν επιστρέφει…

Μέτρα τις στιγμές μας…Μη φεύγεις…

Σκιές με κυνηγάνε…

Μη φεύγεις…

Τα λόγια μου χάθηκαν μέσα σε συναισθήματα που με πλημμύρισαν…

Μη φεύγεις…

Θλίψη…

Μη φεύγεις…

Αναμνήσεις…

Μη φεύγεις…

Αδυνατώ να βαδίσουμε μαζί στον δρόμο που χαράξαμε…

Μη φεύγεις…

Ξημέρωσε… Φεύγω μα έρχεσαι μαζί μου…

Θα ζω κοντά και μακριά σου…

Τελευταία φορά… Μη φεύγεις…

Αν μ’ αγαπάς συνέχισε…

Αντίο…

Άνοιξε την πόρτα και την έκλεισε σιγά…

...να μη τρομάξει και γυρίσει πίσω…

Περπάτησε μέσα στη βροχή, μέσα στο ξημέρωμα, μέσα στα όνειρα,

μέσα στο τέλος…

Ξημερώνει ψιθύρισε…

Πέρα μακριά μια φιγούρα συνόδευε την αυγή…

Πέρα μακριά χάθηκε ο χρόνος, πέρασε ο καιρός…

Πέρα μακριά το φως της μέρας θάμπωσε το χθες…

Να μη θυμάται, να μη νοσταλγεί… Να χάνεται, να ξεχνιέται…

Και η μέρα ξημέρωσε…

"Παράπονα στη Λίνα..."

Χαμογελάς, στα μάτια σου γλιστράω
δε με κοιτάς, μα πες μου πού να πάω
πού να σε ζητώ, πού να σ' αγαπώ, πού να σε ξεχνώ...

Και με φιλάς, η ανάσα σου αγριεύει
και σου ζητώ, αυτό που περισσεύει
δυο αναπνοές, λέξεις σου παλιές, κάτι να μη θες...

Θέλω να καις, άστρο μου κι αν θες
να με προσέχεις στις φτηνές μου τις στιγμές
και από κει ψηλά, ρίξε μια ματιά
πες μου πως βλέπεις τα δικά μου τα παράπονα...

Εμείς οι δυο, δυο κούνιες στο παρκάκι
τη μια είσαι εδώ, σε χάνω σε λιγάκι
αίμα μου ξανθό, πού να σ' αγαπώ, πού να σε ξεχνώ...

Κι αν στο φιλί, ξημέρωμα με πάρει
να κοιμηθώ, στα χέρια σου κουβάρι
μια γωνιά εδώ, κι άμα αναστηθώ, πες μου ότι ζω...

Θέλω να καις, άστρο μου κι αν θες
να με προσέχεις στις φθηνές μου τις στιγμές
και από κει ψηλά, ρίξε μια ματιά
πες μου πως βλέπεις τα δικά μου τα παράπονα...

Δεν έχει αρχή....

Ξημερώματα Κυριακής απλά καθόμουν σπίτι και έπινα ένα ποτάκι.. Να χαλαρώσω από την ένταση της μέρας και να ξεγελάσω τη μοναξιά εκείνης της νύχτας.. Αφηρημένη καθώς ήμουν, κοιτώντας στο κενό, περνούσαν διάφορες σκέψεις από το μυαλό.. Από αυτές τις σκέψεις που δεν σταματάνε να τρέχουν, μπερδεύονται συνεχώς, με αποτέλεσμα να χάνεις την αρχή και να μη βρίσκεις το τέλος... Κι εκεί που κατέβαζα την τελευταία γουλιά του ποτού μου, συλλογιζόμενη πως ακόμα μία νύχτα μου ξημέρωσε με μια γλυκιά μελαγχολία, τις σκέψεις μου πάγωσε το τραγούδι που ακουγόταν από το ξεχασμένο ραδιόφωνο(2ο πρόγραμμα), που είχα ανοιχτό να με συντροφεύει.. Δυνάμωσα τον ήχο να ακούσω προσεχτικά ποιο τραγούδι με έβγαλε από την άβυσσο των σκέψεων μου.. Άκουσα τη φωνή της Τζένης Καρέζη να ερμηνεύει ένα τραγούδι που είχα ξεχάσει πως υπάρχει.. :

Δεν έχει αρχή...

Δεν έχει αρχή, δάκρυα βροχή
Τέλος δεν έχει ο ουρανός
Ποιός θα βρεθεί, βαριά η ψυχή
Να μου το πει, πού θα σταθώ
Να σου το πω, γιατί να φύγεις.

Για ένα φιλί, δεν έχει αρχή
Τέλος δεν έχει μου ο καημός
πόνος πικρός, κόσμος μικρός
Για ένα φιλί, πικρό φιλί
Δάκρυα βροχή, γιατί να φύγεις...

Απλά τέλειο... Απλά απίστευτη ερμηνεία...
Απλά ένα τραγούδι που αγγίζει την καρδιά και μιλάει στην ψυχή, ακόμα κι αν δεν γνωρίζεις στα λόγια του κάποια δική σου ιστορία...
Το τραγούδι αυτό ακούστηκε στην ταινία Λόλα(1964) με την Τζένη Καρέζη να το ερμηνεύει για πρώτη φορά. Η μουσική είναι του Σταύρου Ξαρχάκου και οι στίχοι του Βαγγέλη Γκούφα.
Εδώ μπορείτε να δείτε το στιγμιότυπο της ταινίας και την ερμηνεία της Καρέζης: www.youtube.com/watch?v=6b94nwkdSEA.

Κι έτσι απλά, με το άκουσμα αυτού του τραγουδιού, η νύχτα έδωσε τη θέση της στο ξημέρωμα μιας καινούριας μέρας και μάλλον μιας καινούριας αρχής...

Το γράμμα, Σωκράτης Μάλαμας

"Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
Σα να 'ταν όλα ψέμματα στάχτες κι αποκαΐδια
Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με φυσάει αέρας
Να΄χω το νου μου αδειανό
Να΄χω και πρίμο τον καιρό

Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
Θέλω να'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
Πως νιώθουμε παράφορα
Πως ζούμε έτσι αδιάφορα

Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια

Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
Να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιος ήσουν και πώς μοιάζεις
Έτσι θα σ'αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
Σα μια γυναίκα μακρινή
Που αγάπησα πριν φύγω

Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια"

Πολλές φορές κάθομαι και ακούω αυτό το τραγούδι με τις ώρες ...
Έχει κάτι το μαγευτικό, κάτι το αληθινό... Τόσα συναισθήματα μέσα σε λίγες μόνο γραμμές... Κάθε φορά που το ακούω νιώθω μια γλυκιά μελαγχολία... Μου φανερώνει μια εικόνα... Μια αμμουδιά, μια θάλασσα, μια δύση ηλίου να χάνεται στον ορίζοντα και ένα γλυκό αεράκι να σου γεμίζει τη ψυχή... Τόσο ανέμελο και ταυτόχρονα τόσο μελαγχολικό....